ففتا

مشکلات نا امنی

مشکلات نا امنی
ﻋﻂﺎﻳﻲ
مشکلات امنیتی ﺑﻪ ﺯﻭﺩ ﺗﺮﻳﻦ ﻓﺮﺻﺖ ﺳﺮاﺳﺮ ﻛﺸﻮﺭ ﺭا ﻓﺮا ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ . به باور بسیاری از کارشناسان، با رفتن نیروهای آمریکایی، نیروهای نظامی دولت در جنوب و شرق کشور توانایی مقاومت در برابر طالبان را نخواهند داشت و افتادن این مناطق به دست طالبان پس از سال ۲۰۱۴ /۲۰۱۵ و سرانجام واژگونی دولت حاکمه در پی به محاصره درآوردن کابل و شهرهای بزرگ اجتناب ناپذیر خواهد بود.

«این در حالی است که به عنوان مثال در طی ۴۰ سال اخیر حزب اسلامی افغانستان از زمان دولت های چندگانه رژیم کمونیستی تاکنون، با همه نظام های سیاسی جنگیده است. پیش از حمله آمریکا به افغانستان نیز، این حزب با گروه طالبان در حال جنگ بوده و ﺑﻪ ﺯﻭﺩﻱ ﺣﻤﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ ﺭا اﺯ ﺩاﻋﻴﺶ ﻧﻴﺰ ﺭﺳﻤﺎ اﻋﻼﻥ ﻧﻤﻮﺩ.و پس از این تحولات به دلیل برخورداری دولت از حمایت کشورهای غربی و حضور هزاران نظامی خارجی در افغانستان، دولت کنونی را نیز به رسمیت نشناخته و با آن در حال جنگ به سر می برد». [۹: ص ۱۰۲]

با این وجود هم اکنون این حزب سیاسی – نظامی، بیش از هر جریان مسلح مخالف دولت، به تلاش های سیاسی و مسالمت آمیز خود برای پایان دادن به بحران تمایل نشان داده و همواره برای مذاکره و گفتگو آماده بوده است.

حال اینکه آیا در چنین شرایطی که وضعیت صلح نیز در هاله ای از ابهام به سر می برد، ارتش و پولیس ملی افغان بدون کمک و حضور نیروهای امریکایی قادر به صلح و یا مقابله با شبه نظامیان می باشد یا نه، مساله ای است که باید برای تحقق آن تضمین های اساسی از سوی جامعه بین المللی و دولت افغانستان ارائه شود تا نگرانی ها در مورد وضعیت امنیتی افغانستان پس از خروج نیروهای خارجی کمتر شود.

افغانستان هنوز هم راه درازی برای رسیدن به ثبات دائمی در پیش دارد و باید بیشتر تلاش کند. یکی از مهم ترین راه های اصلی رسیدن به ثبات و امنیت در افغانستان رشد اقتصادی و تامین معیشت قابل قبول برای مردم می باشد. بانک جهانی از بزرگترین نهادهای بین المللی کمک کننده به افغانستان است که در ده سال گذشته میلیون ها دلار در حوزه های مختلف به افغانستان کمک کرده است.

بنا به بررسی های آماری، بانک جهانی از سال ۲۰۰۱ تا کنون بیش از دو ملیارد دلار به افغانستان کمک مالی داشته که حدود ۹۰ درصد این کمک ها، بدون باز پرداخت بوده است. با این وجود، به گفته سخنگوی بانک جهانی در افغانستان، اوضاع اقتصادی افغانستان پس از خروج جامعه جهانی در سال ۲۰۱۴ و انتقال کامل مسئولیت های امنیتی به نیروهای افغان، نگران کننده است.

این درحالی است که در موافقت نامه دراز مدت استراتژیک میان کابل و واشنگتن جامعه جهانی بر ادامه کمک هایش به افغانستان تعهد سپرده است. هر چند که بسیاری معتقدند بنا به تجارب قبلی در مورد خارج شدن نیروهای بین المللی از یک کشور اشغال شده، کاهش کمکهای مالی جامعه بین المللی را نیز در پی داشته است و تاثیرات مستقیم روی رشد اقتصادی، تداوم پایداری امور مالی و فراهم آوری خدمات خواهد گردید. در نهایت نیز کمبود احتمالی در بودجه می تواند امنیت و دست آوردهای اساسی را با تهدید مواجه ساخته و سبب ایجاد اضطراب میان دولت و جامعه جهانی گردد.

مقامات بانک جهانی حتی با اشاره به کاهش کمک های جامعه جهانی پس از سال ۲۰۱۴ می گویند که روند انتقال مسوولیت های امنیتی و ناامنی با چنین شرایطی، تهدید های جدی را علیه زنان و دختران در افغانستان به وجود خواهد آورد. اخیرا با خروج تدریجی نیروهای بین المللی و کاهش کمک های جامعه جهانی و همچنین با تغییراتی که در انتخابات آتی در هیئت حاکمه این کشور صورت خواهد گرفت، هم اکنون وضعیت افغانستان در شرایط نامشخصی به سر می برد.

برخی معتقدند که افغانستان در چنین شرایطی می بایست با همیاری کشورهای منطقه و همسایگان خود بتواند ثبات نسبی را در داخل مرزهای کشور بوجود اورد که در این مورد نیز تردیدهای اساسی وجود دارد. هم اکنون در حوزه منطقه ای که افغانستان را تا حدود زیادی به عنوان تهدید برای امنیت خود تلقی می کنند، در مورد همکاری های کشورهای همسایه بالاخص پاکستان نیز تاکنون یقین حاصل نشده است. باید توجه نمود که بازیگران منطقه ای نیز به دلیل تفاوت گرایشات و همچنین رقابت در برخی از حوزه ها، حتی می توانند در این زمینه چالش برانگیز باشند.

امروزه طالبان نسبت به سابق قوی تر شده اند، هرچند مخالفان آن ها در داخل کشور نیز افزایش یافته و تقویت شده اند. با این وجود، بسیاری معتقدند در حال حاضر ناامنی و بی ثباتی گسترده در افغانستان صرفا مربوط به طالبان نمی باشد بلکه ریشه در بی قانونی، سوء استفاده از قدرت و فقدان فرصت های اقتصادی برای مردان و زنان نشات می گیرد. بنابراین طبیعی است اگر وضعیت افغانستان به همین صورت ادامه پیدا کند هرگز نمی تواند به صلح، ثبات و آرامش برسد.

افغانیان خود می بایست صاحب اراده ای باشند که بتوانند مامور تغییر وضعیت و رسیدن به ثبات باشند نه اینکه تامین ثبات را به جامعه بین الملل، غرب و یا همسایگان خود بسپارند. نیروهای غربی مدت زیادی را در افغانستان حضور داشتند و امروزه موافقت نامه امنیتی آمریکا و افغانستان نشان از پایان این حضور و کاستن از حمایت های مالی و نظامی دارد که از آن با نام واگذاری اختیارات و استقلال به دولت افغانستان یاد می شود. این موافقت نامه به افغان ها و همچنین به همسایگان آنان یاد آور می شود که خود می بایست مسئول تامین امنیت خود و منطقه باشند.

افغانستان کشوری است که از اقوام مختلفی ترکیب یافته است. هرگاه تضادها بین این اقوام از بین بروند، مصالح ملی در اولویت قرار می گیرند و هیچگاه منافع عمومی قربانی منفعت شخصی یا قومی نمی گردد. از منابع دیگر اختلاف بر انگیز در افغانستان، شکل گیری طبقات اجتماعی گوناگون است که اصلی ترین عامل آن توزیع نابرابر منابع در جامعه این کشور است.

«افغانستان از ابتدای استقلال خود با چنین معضلی روبرو بوده و و نابرابرهای موجود با توجه به زمینه های قومی و مذهبی تشدید شده است. طبیعی است اگر همگرایی و تفاهم ملی در یک جامعه در سطح بالایی وجود داشته باشد عوامل تهدید کننده خودبخود فرصت بروز و ظهور نمی یابند. امروزه افغانستان در شرایطی است که حیثیت ملی، استقلال، عزت و پیشرفت آن بستگی به وحدت و استحکام رشته های الفت میان همه ی اقوام دارد. بنابراین، پس از سال ۲۰۱۴ اگر افغان ها نتوانند با یک تفاهم ملی خودشان مشکل کشورشان را حل کنند و اگر این وفاق ملی و تفاهم ملی به وجود نیاید افغانستان دچار جنگ داخلی خواهد شد». [۱۱: ص ۱۷۳]

دولت فعلی و به تبع آن دولت بعدی به هیچ وجه توانایی مقاومت در مقابل مخالفان خود را نخواهد داشت. حتی بسیاری معتقدند پس از سال ۲۰۱۴ افغانستان به عرصه ای برای رقابت و چالش قدرت های خارجی و بالاخص قدرتهای منطقه ای نیز تبدیل خواهد شد.

Short URL: https://www.turklar.com/?p=18056

Posted by on تیر ۱۵ ۱۳۹۷. Filed under تازه ها, نگاه. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0. You can leave a response or trackback to this entry

Leave a Reply

Search Archive

Search by Date
Search by Category
Search with Google

Photo Gallery

© 2018 ففتا. تمام حقوق محفوظ و متعلق به ففتا است. ورود - میزبانی وب آی پی پلنز

مقالات منتشره در سايت ففتا بيانگر نظريات نويسندگان آن است و فدراسیون فرهنگی توركان افغانستان مسئوليت آنرا ندارد. ازطرف اداره سايت