ففتا

جنرال دوستم؛ از همه‌جا رانده، از همه‌چیز مانده

علی موسوی – جمهور

حزب جنبش ملی اسلامی به‌ رهبری جنرال دوستم، در واکنش به برکناری محمد محقق و وزرای ترکتبار گفته است که رییس جمهور غنی راهی پیمان شکنانه را در پیش گرفته است.

حزب جنبش ملی اسلامی درباره حکم برکناری محمد محقق؛ معاون دوم ریاست اجرایی، فیض‌محمد عثمانی؛ وزیر حج و اوقاف و سلامت عظیمی؛ وزیر مبارزه با مواد مخدر گفته است که حکومت وحدت ملی در نتیجه انتخابات و توافقنامه‌ای سیاسی شکل گرفته که در آن حزب جنبش به شمول ترکتباران کشور و سایر جریان‌های سیاسی، سهم سرنوشت سازی داشته اند.

بیانیه حزب جنبش ملی اسلامی در برابر تصمیم های اخیر اشرف غنی در شرایطی صادر می شود که این حزب و شخص جنرال دوستم، در قمار سیاسی اش برای اتحاد با آقای غنی، همه تخم مرغ هایش را در یک سبد گذاشت و بازی را نیز به نفع غنی واگذار کرد.

جنرال دوستم که تصور می کرد با کسب مقام معاونت اولی ریاست جمهوری برای ازبک های همواره محروم و در حاشیه، تاریخ سازی کرده و شالوده هنجارهای ناعادلانه حاکم بر تقسیم و توزیع قدرت میان اقوام افغانستان را دگرگون نموده است، بسیار زودتر از آنچه انتظار می رفت، دریافت که به دام بزرگ ترین فریب تاریخ افتاده است.

روزهای خوش او که در غیاب اشرف غنی، خود را مرد شماره یک افغانستان می دانست که دولت را با سفرهای رییس جمهوری، رهبری می کند، به سرعت پایان یافت و دوران تحقیر، انزوا، گوشه گزینی، خانه نشینی، انزوا و حتی تبعید او به ترکیه فرارسید.

در اعلامیه این حزب آمده است: “رهبری حکومت در آستانه انتخابات سال آینده ریاست جمهوری، راه پیمان شکنانه ای را در پیش گرفته است که اعتماد مردم را نسبت به حکومت بیشتر از پیش آسیب می‌رساند و روحیه همبستگی بین مردم افغانستان را صدمه می‌زند. بناً ما چنین اقدام یکجانبه را رد می‌نمائیم”.

رهبر بلامنازع ازبک ها نه تنها از قدرت طرد شد؛ بلکه در این بازی، چشم انداز سیاسی آینده اش را هم با خراب کردن پل های پشت سرش برای بازگشت، در معرض تهدید قرار داد.

با وجود همه اینها سیاست حذف و سرکوب اشرف غنی در نهایت موجب شد تا بلوای بی سابقه ازبک ها زمینه های بازگشت دوستم از تبعید را فراهم آورد. او در سایه این رویداد، یکبار دیگر فرصت یافت تا با اتکا به طیف وسیعی از سیاستمداران ناراضی از رویکردهای سیاسی و شیوه دولت داری اشرف غنی، بار دیگر قدرت و انرژی از دست رفته اش را احیا و بازیابی کند و از حاشیه به متن بازگردد؛ اما سیاست ساده انگارانه جنرال دوستم، همچنان پاشنه آشیل او شد و طمع و تمنای بازگشت به قدرت و احیای صلاحیت هایش به عنوان معاون اول اشرف غنی، چشم اش را بر همه خیانت های پیمان شکنانه ای که در حق ‌او صورت گرفته بود، بست و بار دیگر فریب بازی های مزورانه ارگ را خورد تا راه اش را به دالان های قدرت باز کند.

در همین راستا او دلخوش به دیدارهای گاه به گاه اش با اشرف غنی و پشت‌گرم به چانه زنی هایش با حنیف اتمر برای کسب معاونت اولی ازبک ها در انتخابات آینده ریاست جمهوری، هم پیمانان سیاسی و سیاستمردان سرخورده از سیاست های ارگ را فراموش کرد و به تعهدات سیاسی اش در ائتلاف ملی، پشت کرد.

آقای دوستم اما بار دیگر اشتباه کرد. او در حالی که از آرمان های مشترک اعضای ائتلاف ملی فاصله گرفت تا به ارگ نزدیک شود، نتوانست آرزوهای مرده اش را برای بازگشت به قدرت، تحقق بخشد. از سوی دیگر، تلاش هایش برای ائتلاف با اتمر نیز به دنبال توافق اتمر با جمعیت اسلامی، ناکام ماند و او در نهایت مجبور شد در کنار عبدالله و کریم خلیلی، تیم شکست خورده ها، سیاستمداران رفوزه شده و عناصر مطرود دولت و منفور ملت را بسازد.

در چنین شرایطی، اشرف غنی هم علیرغم همه عهد و پیمان هایی که با دوستم و دیگر شرکای دولت وحدت ملی داشته، به خود جرأت می دهد که بدون نگرانی از هرگونه پیامدی، تصمیم به برکناری وزرای ترکتبار کابینه بگیرد و به این ترتیب، آخرین کانون های نفوذ و نمادهای قدرت دوستم و جنبش ملی در دولت خود را برچیند.

به این ترتیب، صدور بیانیه های بی مصرف و فاقد بازخورد و اثر سیاسی و اجتماعی، تنها کاری است که از یک جنرال ناکام، شکست خورده و سرخورده برمی آید؛ اما این نه شایسته قدرت اجتماعی ازبک ها است و نه می تواند آنها را به تحقق آرمان های تاریخی شان در توزیع عادلانه قدرت، حتی نزدیک کند.

با این حال، یک نکته را نباید از یاد برد و آن اینکه مسؤول شرایط ترحم برانگیز کنونی ازبک ها در عرصه سیاست و قدرت افغانستان، تنها انحصارگرایان و برتری طلبان قومی و قبیله سالار حاکم نیستند، بخش عظیمی از این وضعیت، معلول تصمیم گیری های غلط، محاسبات اشتباه، انتخاب های پرهزینه و بی دستاورد و نیازسنجی های احمقانه سران و رهبران این طیف شریف قومی هم هست؛ کسانی که تنها خود را محور و مدار منافع و پیامدهای سودآور قمارهای سیاسی با عیار قومی قرار داده و در نهایت، هم خود را در مهلکه مرگبار ناکامی های پیاپی انداخته اند و هم زمینه ساز حذف و حاشیه نشین شدن قوم خود شده اند.

علی موسوی – جمهور

Short URL: https://www.turklar.com/?p=18655

Posted by on بهمن ۱۵ ۱۳۹۷. Filed under تازه ها, مقالات. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0. You can leave a response or trackback to this entry

Leave a Reply

Search Archive

Search by Date
Search by Category
Search with Google

Photo Gallery

© 2019 ففتا. تمام حقوق محفوظ و متعلق به ففتا است. ورود - میزبانی وب آی پی پلنز

مقالات منتشره در سايت ففتا بيانگر نظريات نويسندگان آن است و فدراسیون فرهنگی توركان افغانستان مسئوليت آنرا ندارد. ازطرف اداره سايت